ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ព្យញ្ជនៈ​ទី ៣ ក្នុង​វគ្គ​ទី ៣ ជា​មុទ្ធជៈ មាន​សំឡេង​កើត​ក្នុង​ក្បាល ផ្សេង​គ្នា​ពី​សំឡេង ទ ទន្តជៈ , ជា​សិថិល​ឃោសៈ (ខាង សំ. បា. អ. ថ. ឌ៎ៈ (ឌ៎ៈ ឌ៎្ហៈ), បើក​មាត់​រលាស់​ចុង​អណ្ដាត​ទៅ​ខាង​លើ, កុំ​ឲ្យ​ដូច ទៈ ទ្ហៈ ដែល​រលាស់​ចុង​អណ្ដាត​ឲ្យ​ប៉ះ​ត្រង់​ប្រទល់​ធ្មេញ) ។ ព្យញ្ជនៈ ឌ នេះ, សម្រាប់​ភាសា សំ. និង បា. ឃើញ​មាន​ប្រើ​ជា ដើម​ពាក្យ ឬ​ជា មេ​ពាក្យ ខ្លះ​បន្ដិចបន្ដួច​ដូច​ជា ឌំស “របោម”; ឌាក “ជ្រក់, ទឹក​ជ្រក់”; ឌាហ “សេចក្ដី​ក្ដៅ​ក្រហាយ, សេចក្ដី​អន្ទះអន្ទែង; ភ្លើង” ជាដើម; បើ​ដាក់​រៀង​ត្រង់​កណ្ដាល​ឬ​ត្រង់​ខាង​ចុង​នៃ​អក្សរ​ឯ​ទៀត​នោះ​ឃើញ​មាន​ប្រើ​ក្រែល ដូច​ជា ចណ្ឌ, ចណ្ឌាល, ប្រចណ្ឌ, បណ្ឌិត, ភណ្ឌៈ, មណ្ឌប, មណ្ឌល, សណ្ឌាស ជាដើម (ម. ព. ទាំង​នោះ); ឯ​ភាសា​ខ្មែរ​យើង​មិន​មាន​ប្រើ​សោះ​ឡើយ, ដែល​មាន​ខ្លះ​នោះ​ក៏​សុទ្ធ​តែ​យក​ភាសា​ដទៃ​មក​ប្រើ ដូច​ពាក្យ​ដែល​មាន​ត​ទៅ​នេះ ។