ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ព្យញ្ជនៈ​ទី ៤ ក្នុង​វគ្គ​ទី ៣ ជា​មុទ្ធជៈ មាន​សំឡេង​កើត​ក្នុង​ក្បាល​គឺ​មាន​សំឡេង​លាន់​ឮ​ទៅ​ខាង​ក្នុង​ក្បាល​ផ្សេង​ពី​សំឡេង ធ ទន្តជៈ ដែល​មាន​សូរ​ចេញ​ត្រង់​ប្រទល់​ធ្មេញ, សំ. បា. អ. ថ. ឌ្ហៈ ផ្សេង​ពី​សំឡេង ទ្ហៈ ទន្តជៈ, ជា ធនិត​ឃោសៈ របស់ ឌៈ ជា​សិថិល-ឃោសៈ (ត្រូវ​អាន​ថា ឌ៎ៈ ឌ្ហ៎ៈ កុំ​ឲ្យ​ដូច ទៈ ទ្ហៈ) ។ ព្យញ្ជនៈ ឍ នេះ ក្នុង​ភាសា​សំស្រ្កឹត​ឃើញ​មាន​ប្រើ​ជា ដើម​ពាក្យ ឬ មេ​ពាក្យ ខ្លះ តែ​មាន​តិច​ណាស់; ខាង​ភាសា​បាលី មិន​ប្រទះ​ឃើញ​មាន​ប្រើ, បើ​ដាក់​រៀង​ត្រង់​កណ្ដាល​ឬ​ត្រង់​ខាង​ចុង​នៃ​អក្សរ​ឯ​ទៀត​នោះ ឃើញ​មាន​ប្រើ​ក្រែល ដូច​ជា គុណ​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​គុណ; ធន​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​ទ្រព្យ; យស​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​យស; លាភ​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​លាភ; សិរី​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​សិរី; វឌ្ឍនាការ អាការ​នៃ​សេចក្ដី​ចម្រើន; វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន, ការ​ដុះដាល, លូតលាស់; អឌ្ឍ​ចន្ទ ព្រះ​ចន្ទ​មួយ​ចំហៀង; អឌ្ឍ​ភាគ កន្លះ​ភាគ: អឌ្ឍ​មាស កន្លះ​ខែ; អឌ្ឍ​រត្តិ (សំ. អទ៌្ធរាត្រ ឬ អទ៌្ធរាត្រី) ពាក់​កណ្ដាល​យប់; អាយុ​វឌ្ឍនៈ ឬ អាយុ​វុឌ្ឍិ សេចក្ដី​ចម្រើន​អាយុ ។ល។ ឯ​ភាសា​ខ្មែរ​យើង មិន​មាន​ពាក្យ​ប្រើ​សោះ​ឡើយ; តែ​ក្នុង​ទី​នេះ យើង​យក​ភាសា​សំស្រ្កឹត ៤ ពាក្យ​មក​រៀប​រៀង, បើ​ទោះ​បី​មិន​ត្រូវ​ការ​ប្រើ, ក៏​ជា​ប្រយោជន៍​ឲ្យ​អក្សរ ឍ មាន​ពាក្យ​ខ្លះ កុំ​ឲ្យ​ទទេ​សោះ ។