​សទ្ទ

ដោយWiktionary
Jump to navigation Jump to search

(បា.),(សំ.)(ស័ត-ទៈ)(ឝព្ទ) សព្ទ គឺ​សូរ, សូរ​សព្ទ, សំឡេង, សំនៀង; ភាសា, ពាក្យ, សម្ដី, សម្រែកសទ្ទ​កោវិទ : អ្នក​ឈ្លាស​ក្នុង​ភាសា; អ្នក​ឈ្លាស​ក្នុង​វេយ្យាករណ៍ ។ សទ្ទ​ឃោស : សូរ​គឹកកង, សូរ​រំពង ។ សទ្ទ​ន័យ : ន័យ, គោល​របស់​ភាសាសទ្ទ​វិបល្លាស : ដំណើរ​ភ្លាត់​សព្ទ, ការ​ប្រែប្រួល​សព្ទ ។ សទ្ទ​វិសេស : គម្ពីរ​និយាយ​អំពី​សព្ទ​ផ្សេង​ៗ ដែល​ទាក់ទង​ដោយ​វេយ្យាការណ៍​ភាសា​បាលី (ហៅ​ក្លាយ​ជា សទ្ទា​វិសេស ក៏​មាន) ។ សទ្ទ​សញ្ញា : ការ​សម្គាល់​ដោយ​សូរ​សព្ទ; ការ​បញ្ចេញ​វាចា​ថា សាធុ ! ។ សទ្ទ​សស្ត្រសព្ទសស្ត្រ : គម្ពីរ​កែ​សព្ទ; វេយ្យាករណ៍, គម្ពីរ​ពួក​វេយ្យាករណ៍ ។ សទ្ទានុក្រម (< បា. សុទ្ធ + សំ. អនុក្រម) : វចនានុក្រម, បទានុក្រម ។ល។