ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ខ្មែរ[កែប្រែ]

ការបញ្ចេញសំលេង[កែប្រែ]

  • អំនាន: /ច/

សូរដូច[កែប្រែ]

និរុត្តិសាស្ត្រ១[កែប្រែ]

មកពី សំស្ក្រឹត បាលី ca មាន​សូរ​ថា ចៈ។

នាម[កែប្រែ]

  1. ព្យពា្ជនៈ​ទី ១ ក្នុង​វគ្គ​ទី ២ ជា​តាលុជៈ មាន​សំឡេង​ត្រង់​ពិតាន គឺ​ត្រង់​ក្រអូម​មាត់ ជា​សិថិល-អឃោសៈ
បំនកប្រែ[កែប្រែ]

និរុត្តិសាស្ត្រ២[កែប្រែ]

មកពីពាក្យ មិនដឹងប្រភព??

កិរិយាសព្ទ[កែប្រែ]

  1. ពុះឈើបំបែកជា​ពីរ​ដោយ​ដឹង​ភ្លុក
    ឧ. មនុស្ស​ក្នុង​ជាន់​បុរាណ​ច្រើន​​ឈើ​ធ្វើ​ជា​ក្ដារ​ក្រាល ព្រោះ​ក្នុង​សម័យ​នោះ​មាន​តែ​ដឹង​មិន​ទាន់​មាន​រណារ។

និរុត្តិសាស្ត្រ៣[កែប្រែ]

មកពីពាក្យ សៀម ច្ច រឺ (អានថា )

នាម[កែប្រែ]

  1. ស្បៃ​ហ្នាំង គឺ​ស្បៃ​ស​ដែល​គេ​ត្រដាង​បញ្ចាំង​ស្រមោល​រូប​ស្បែក​ដាប់​រំហោក
    ឧ. ហ្នាំង ឬ ណាំង សំពត់​ស​ដែល​សម្រាប់​បញ្ចាំង​ភាពយន្ត​សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​ក៏​គឺ ច នុះ​ឯង។
មើលពាក្យ[កែប្រែ]

និរុត្តិសាស្ត្រ៤[កែប្រែ]

មកពីពាក្យ ខ្មែរបុរាណ ចោ ចហ ប្រៀបធៀបនឹងពាក្យ យួន chó (‘ឆ្កែ’), កួយ

នាម[កែប្រែ]

  1. (ហោរាសាស្ត្រ)ឈ្មោះ​ឆ្នាំ​ទី១១ (សុនខ)។
    ឧ. ឆ្នាំ[១]
បំនកប្រែ[កែប្រែ]
  • ចិន:
  • បារាំង: Chien
  • យួន: Tuất
  • អង់គ្លេស: Dog

កួយ[កែប្រែ]

ការបញ្ចេញសំលេង[កែប្រែ]

  • អំនាន: /ច/

និរុត្តិសាស្ត្រ[កែប្រែ]

ប្រហែលមកពីពាក្យ ខ្មែរ

នាម[កែប្រែ]

  1. ឆ្កែ[២]

បាលីខ្មែរ[កែប្រែ]

ការបញ្ចេញសំលេង[កែប្រែ]

  • អំនាន: /ចៈ/

និរុត្តិសាស្ត្រ[កែប្រែ]

មកពី បាលី ca មាន​សូរ​ថា ចៈ។

នាម[កែប្រែ]

  1. ព្យញ្ជនៈ នៃ ក្នុងភាសាបាលី

សំស្ក្រឹតខ្មែរ[កែប្រែ]

ការបញ្ចេញសំលេង[កែប្រែ]

  • អំនាន: /ចៈ/

និរុត្តិសាស្ត្រ[កែប្រែ]

មកពី សំស្ក្រឹត ca មាន​សូរ​ថា ចៈ។

នាម[កែប្រែ]

  1. ព្យញ្ជនៈ នៃ ក្នុងភាសាសំស្ក្រឹត[៣]

ឯកសារយោង[កែប្រែ]

  1. វចនានុក្រមជួនណាត មេពាក្យ
  2. ទំព័រផ្វេះប៊ុក វប្បធម៌កួយ មេពាក្យ ច
  3. វចនានុក្រមជួនណាត មេពាក្យ